Ver el código de «Transformación do Modelo Conceptual MERE ao Modelo Lóxico Relacional»

= Transformación de xerarquías de tipos e subtipos (xeneralización ou especialización) =
A '''definición de supertipos e subtipos emprega o mesmo concepto herdanza que a metodoloxía orientada a obxectos''', polo que, aínda que '''temos mecanismos para representalos no modelo relacional''', a súa '''semántica é máis precisa nos motores de datos obxecto-relacionais'''.

As '''estratexias de transformación ao modelo relacional''' nun esquema conceptual formado por unha entidade supertipo e varias subtipos, directamente dependentes da primeira, están suxeitas a '''consideracións''' como as '''perdas semánticas''', os '''tipos de xerarquías''' e '''cuestións de rendemento'''.

Destacamos as seguintes estratexias a seguir.

== Englobar todos os atributos da entidade supertipo e os seus subtipos nunha soa relación ==
Esta solución é recomendable unicamente cando se dan as seguintes condicións:
* Os '''subtipos diferéncianse''' entre si '''en moi poucos atributos'''.
* As '''interrelacións''' que asocian os distintos subtipos co resto das entidades '''pódense unificar para todos os subtipos'''.
* A '''xerarquía é non solapada''' ('''exclusiva'''): unha '''ocorrencia de supertipo non está nunca acompañada pola ocorrencia de máis dun subtipo'''.
* A '''xerarquía é total ou case total''': unha '''ocorrencia de supertipo está acompañada na maioría dos casos de ao menos unha ocorrencia de subtipo'''.

No caso de seleccionar esta transformación terase en conta o seguinte:
* '''Cando se trate dunha xerarquía parcial''': o '''atributo discriminante''' da xerarquía (o que indica cal é o subtipo dunha ocorrencia dada) '''deberá admitir NULOS''' xa que ter este atributo a nulo indica que a ocorrencia non pertence a ningunha das subclases. Así mesmo, o valor concreto do atributo discriminante identificará a que subclase ou subclase pertence unha ocorrencia dada.
* Cando se trate dunha xerarquía total: o '''atributo discriminante''' da xerarquía (o que indica cal é o subtipo dunha ocorrencia dada) '''NON poderá admitir NULOS''', xa que o seu valor identificará ao subtipo concreto ao que pertence a ocorrencia.
* Os '''atributos pertencentes ás subclases deben permitir''' a súa posta a '''nulos'''.

Se existen '''restricións adicionais''', como condicións entre os valores dos diferentes atributos, etc. '''implantaranse''' utilizando as sentenzas e '''cláusula de SQL que permiten a instrumentación de restricións''' (verificacións ou check, disparadores ou triggers, asertos, etc.)

No que se refire á '''eficiencia''', esta opción '''é a que ofrece máis velocidade no acceso aos datos''' dun obxecto, xa que '''non é preciso efectuar unións de táboas''' para a recuperación da información.
 
[[File:Transformación_dunha_dependencia_total_exclusiva_mediante_a_creación_dunha_soa_relación.PNG | Transformación dunha dependencia total, exclusiva mediante a creación dunha soa relación]]

Tamén se contempla a '''posibilidade de non incluír o atributo discriminante na relación''', e deducir ó subtipo ou subtipos o que unha a ocorrencia pertence a partir da existencia ou non dos valores dos atributos pertencentes a ditas entidades subtipo. Aínda que esta é unha solución pouco aconsellada xa que reduce o número de atributos da relación, aumenta as operacións necesarias para obter a que subtipo ou subtipos pertence unha ocorrencia.

== Crear unha relación para o supertipo e unha para cada subtipo ==
É a '''solución máis adecuada en xeral''', e a '''máis flexible''', a que '''permite recoller máis semántica''' sendo tamén a '''máis respetuosa co modelo conceptual orixinal'''. É preciso crear as restricións oportunas para que se reflicta o máis fidedignamente a semántica orixinal do modelo conceptual de datos.

No que se refire á implementación, esta opción '''ofrece menos velocidade que a primeira no acceso aos datos''' dunha relación, posto que para a recuperación da información '''é preciso unir varias relacións'''. Así mesmo, '''é a que máis espazo ocupa''', xa que ter atributos nunha única relación sempre ocupa menos que telos repartidos entre n táboas diferentes. Sen embargo, como xa se viu, '''nos casos de xerarquías solapadas funciona mellor que a opción de só dúas relacións'''.

[[File: Transformación_dunha_xerarquía_total_exclusiva_creando_unha_táboa_por_cada_subtipo.PNG | Transformación dunha xerarquía total exclusiva creando unha táboa por cada subtipo]]

== Crear tantas relacións como subtipos e non considerar o supertipo ==
Nesta opción crearase unha relación por cada subtipo existente que conterá, ademais dos atributos propios, os atributos comúns do supertipo. Optarase por esta estratexia cando se cumpren as seguintes condicións:
* Os '''subtipos''' dispoñen dun '''elevado número de atributos''', e/ou '''interrelacións propias'''
* Os '''accesos''' realizados aos '''datos dos subtipos afectan maioritariamente aos atributos comúns'''.
* Para unha '''xerarquía exclusiva disxunta''', xa que de ser solapada os atributos comúns estarían a ser repetidos tendo que controlar esta redundancia para evitar inconsistencias.
* Para unha '''xerarquía con participación total''', xa que de ser parcial xeraranse unha gran cantidade de NULOS (os atributos comúns)

[[File: Transformación_dunha_xerarquía_total_exclusiva_xerando_só_relacións_para_os_subtipos.png| Transformación dunha xerarquía total exclusiva xerando só relacións para os subtipos]]

Esta solución é a que '''produce unha maior perda de semántica''', a pesar que '''aumenta a eficiencia nas consultas que afectan a todos os atributos''' (tanto comúns como propios dun subtipo) '''diminuíndose noutras'''.

= Boletín =
* [[ Boletín de Transformación do Modelo Conceptual MERE ao Modelo Lóxico Relacional]]